برسی زندگی امام حسین (ع)

میلاد سید الشهدا

اشعهٔ آفتاب وجود مبارک «با سوابقی که جبرئیل به پیغمبر خدا از مولود او خبرداده بود» روز پنج شنبه سوم شعبان سال چهارم هجرت در مدینه از مشرق دامان فاطمه زهرا۳ در خانهٔ امیرالمؤمنین (ع) پرتو افکن گردید. او دومین ثمرهٔ پیوند فرخندهٔ علی (ع) و حضرت فاطمه ۳ بود.

حسین بن علی (ع) در دوران خود به شجاعت و آزادگی و ایستادگی در برابر ستم شهرت داشت . میلادش مانند زندگانی و شهادتش شگفت انگیز است . حضرت در مدت زندگی خود در کنار جدش رسول خدا(ص) با آن حضرت مأنوس بوده و حتی وقت نماز از آن حضرت جدا نمی شد. رسول خدا(ص) سخت به او و برادرش اظهار علاقه کرده و با جملاتی که دربارهٔ آنها فرمودند، گوشه ای از فضایل آنها را برای اصحاب بازگو کردند. اکنون در آثارحدیثی ، شمار زیادی فضیلت برای امام حسین (ع) نقل شده که بسیاری از آنها نظیرحدیث «الحسن والحسین سیدا شباب أهل الجنهٔ » متواتر بوده و یا فراوان نقل شده است .

بعد از تولد حسین (ع)، بی درنگ او را که شش ماهه به دنیا آمده بود، به حضورپیغمبر خدا(ص) بردند. به اتفاق تمام مورخان رسول خدا کام کودک را با آب دهان خودبرداشت و زبان در دهان او گذاشت و او را از شیرهٔ جان خود سیراب کرد و فرمود: «حسین منی و انا من حسین » و آن طور که میل داشت حسین را پرورش داد و تربیت کرد تابزرگ شد. ابن اثیر می نویسد: در زمان تولد امام حسین (ع)، رسول خدا(ص) در گوش راست او اذان و در گوش چپش اقامه گفت و اسراری را به گوش او خواند و اماناتی به اوتحویل داد. حسین هم اسرار و امانت جدش را بهتر از هر کس حفظ کرد و به عمل گذاشت .

در مسیر تاریخ سه نفر شش ماهه به دنیا آمدند

آنچه از تاریخ به دست می آید، سه نفر شش ماهه به دنیا آمده اند:

یحیی بن زکریا، عیسی بن مریم و حسین بن علی (ع)

عالمان طبیعی اروپا از روی موازین علمی تکامل ثابت کرده اند که جنین آدمی شش ماهه کامل نمی شود و زیست نمی کند. هر مولود شش ماهه ناقص الخلقه می شود؛زیرا مقدار تکامل سلول های او به حد زیست نرسیده و می گویند هر مولودی باید کمتر از۲۵۰۰ گرم وزن نداشته باشد و حد کمال جنینی او در نه ماهگی است و حال آن که حسین شش ماهه به دنیا امد و این قول مورد انفاق فریقین است و از نظر صورت وسیرت هم زیباترین و کامل ترین افراد بشر بود. نه تنها نقصی در او دیده نشد بلکه به کمال جسمانی و رشد کامل روحانی خود رسید. قیام عاقلانه و حکیمانه او مثل اعلای کیاست و سیاست ونشانهٔ جرئت بود. نباید حساب زندگانی ابی عبدالله را با سایر مردم عادی مقایسه نمود.حسین مرد آسمانی بود و از آب و خاک ِ دیگر عجین شده و نشو و نما یافته و سیر فکری اوباعث نجات بشر از نابخردی است .

ابن شهر آشوب می نویسد: پس از تولد حسین ، فاطمه مریض شد و رسول خدا(ص)دایه خواست . حسین از پستان احدی شیر نخورد مگر آن که چهل شبانه روز از انگشت وزبان پیغمبر(ص) تغذیه کرد تا بزرگ شد.

دوران کودکی سیدالشهدا(ع)

امام حسین (ع) تا هفت سالگی زیر نظر مقام نبوت و رسالت سایه وار حرکت می کرد و در کنار مهد عصمت و طهارت بود. تا سی وهفت سالگی در حجر ولایت مطلقه الهیهٔ پدرش و تا چهل وهشت سالگی در کنار مهر و عاطفهٔ امامت برادرش ، حضرت مجتبی عمر گذرانیده و یازده سال هم دورهٔ امامت و ولایت مطللقه خود او بود. بنابراین دوران ِ کودکی و جوانی ، کمال و امامت او در مهبط نزول وحی و مهد عصمت و دامان ولایت و ساحل امامت و مکتب ولایت ادامه داشته تا عاشورا که سن او پنجاه وهفت سال سال وهفت ماه بود.

در تربیت حسین اسرار شرافت ، پاکیزگی ، فضیلت ، سعادت ، سیادت ، شهامت ،شجاعت ، استقامت و پافشاری در راه دین ، عزت و حمیت ، حفظ ناموس و حقوق دیگران ،دستگیری از بینوایان ، احقاق حق مستمندان ، تسلیم نشدن و زیر بار زور نرفتن ،طرفداری از حق و حقیقت ، نهفته است .

سجایایی که حسین از جد و پدر و مادرش به ارث برد برای احدی امکان پذیر نبود.در پرورشگاه محمدی شخصیت حسین عامل مؤثری در احیاء شریعت اسلام بود و مثل اعلای درس فضیلت و اخلاق گردید.

دوستی حسین برای پیغمبر نه تنها از راه عاطفهٔ فرزندی بود، بلکه برای سفارشاتی بود که از زبان وحی گرفته و حسین را سبب ِ جاودانگی و استمرار رسالت و نبوت خود شناخت .

حسین ، احیاگرِ مجد و عظمت اسلام و سبب ابقاء حیات اجتماعی مسلمین برای همیشه گردیده و نقش او فراموش شدنی نیست .

حسین و نسب

امام حسین از حیث نسب ممتازترین انسان است ؛ زیرا جدش رسول خدا(ص)،مادرش فاطمه زهرا، پدرش علی مرتضی ، برادرش حسن مجتبی ، خواهرش زینب کبری و همسرش دختر یزدگرد پادشاه ساسانی است و این نسب برای احدی نیست

حسین و صورت و سیرت

خواند میر از شواهد النبوه نقل می کند که امام حسین (ع) صورتی زیبا و جمالی منور داشت که چون در خانه تاریک می نشست از سفیدی رخسار مبارکش محیط اطراف روشن می شد و همه می دانستند امام حسین (ع) است .

حسین بن علی شخصاً داری مزایایی بود که دیگران فاقد آن بودند وسرتاسرزندگیش عجیب بود؛ یکی آن که شش ماهه به دنیا آمد و دیگر آن که شهادتش بی نظیر بود. در قیام خونین او بسیاری از کلمات عملاً ترجمه شد که اگر حسین (ع) نبوداین کلمات معنا نمی شد: عشق و اراده و صبر و فداکاری از جمله آن موارد است . سالارشهیدان در حسن خلق ، تواضع ، ادب ، بخشش ، صله رحم ، راستی ، درستی ، عبادت ،فراست و ذکاوت ، شجاعت و شهامت ، آزادی و سعادت ، فداکاری و گذشت ، امیدواری وآرزو، شرافت و عشق ، مرام و مسلک ، صبر وبردباری ، سیاست ملی و مظلومیت اجتماعی دارای نبوغ فکری بود. این کلمات را چنان معنا کرد که تاکنون کسی چنین معنانکرده است .

امام حسین (ع) سرباز با شخصیت و فداکار اسلام است که درس آزادی و فداکاری و مجد و عظمت را به مسلمین آموخت و در صورت و سیرت بی نظیر و ممتاز بود.

/ 0 نظر / 17 بازدید